Sigurlín Hermannsdóttir hefur orð á því á Leir að ekki fari hjá því að vorfiðrings sé farið að gæta víða. Maður sjái þess alls staðar merki.

Sigurlín Hermannsdóttir hefur orð á því á Leir að ekki fari hjá því að vorfiðrings sé farið að gæta víða.

Maður sjái þess alls staðar merki. Síðan yrkir hún fallegt ljóð um músarrindilinn:

Hann vinur minn er magnað hörkutól,

sem mörgum stærri kann það snöggt um betur

að þrauka harðan veðurofsa um vetur,

í veggjarholu finnur einatt skjól.

Er sólin ofar feimin fikrar sig

fer fiðringur um litla kroppinn brúna.

Í undirbúning ræðst nú fyrir frúna

og færir hreiðurgerð á æðra stig.

Og sumarlangt hann syngur firna vel

um sólskinið og skóg og börnin ungu

þá sterkur rómur reynir á hans lungu

en rosalega dillar lítið stél.

Er haustar að og fuglar fljúga burt

til fjarlægra og sólríkari landa

að sitja af sér vertrarhörkuvanda

ég veit að Músi verður hér um kjurt.

Á miðvikudag fyrir viku skemmtu þrír hagyrðingar Mosfellingum, þeir séra Hjálmar, Ragnar Aðalsteinsson og Ómar Ragnarsson. Þá orti Helgi R. Einarsson:

Hátt var sungið og hlegið

af háðinu ekkert dregið.

Hér fóru þrír

í þjóðlegum gír.

Á létta strengi var slegið.

Helgi lýsir „sælunni“ þannig:

Við alsæl í lautinni áðum

að okkur þó lítið víst gáðum.

Í lífinu eitt

af öðru fær leitt

og við endurtökum það bráðum.

Sigmundur Benediktsson segir frá því á Leirnum að sér hafi dottið í hug hvort ástæðan fyrir því að hann væri farinn að kalka geti verið alkóhólsvannæring. – „Þetta bar ég undir sjúkrahúsdömurnar í morgun og fór með vísuna,“ segir hann. „En þær bara hlógu að mér svo ég var jafn nær. Hún var svona:

Það að alka ekki hér

eru slæmir siðir.

Af því kalka karlinn fer,

kjaftur, haus og liðir.

Friðrik Steingrímsson svaraði:

Sælu hefur vínið veitt

og víst á marga bölvun lagði,

en gerði aldrei neinum neitt

nokkurn tíma að fyrra bragði.

Halldór Blöndal

halldorblondal@simnet.is