Gríðarleg áhersla á teymisvinnu er á sama hátt dæmi um þá skoðun að einstaklingur með sjálfum sér sé ólíklegri til að skapa virði en teymið.

Öll erum við ólík. Engir tveir eru eins. Sú staðreynd gefur lífinu fjölbreyttan lit og er í grunninn forsenda þess afls sem losnar úr læðingi þegar hver og einn kemur með sitt framlag inn í hópinn; fjölskylduna, vini, samstarfsfélaga, samfélagið. Þessu erum við flest sammála. Þegar litið er til atvinnulífsins er mikilvægi þess að vinna gegn einsleitni teyma og tryggja ákveðna blöndun t.d. kynja og kynslóða almennt viðurkennt.

En þrátt fyrir þessa staðreynd hefur á móti gætt þróunar í átt að einsleitni þegar kemur að því á hvern hátt framlag einstaklings er metið. Þessi einsleitni birtist í viðhorfum til þess sem talið er skipta mestu máli í teymisvinnu og forystu. Þar eru einstaklingar sem tala mikið og hafa sig mikið í frammi taldir öflugir og kraftmiklir. Hvort sem er á fundum eða almennt. Það að láta í sér heyra, spyrja spurninga, og almennt vera „úthverfur“ (e. extrovert) í hegðun er talið merki um dugnað, frumkvæði og forystuhæfni. Ofuráherslan á þessa eiginleika á sinn þátt í því að halda sjálfshjálpariðnaðinum í Bandaríkjunum uppi, en áætlað er að hann velti um 10 milljörðum dollara á ári.

Þessi viðhorf, um að þetta sé það sem máli skiptir, kemur jafnvel fram í skólakerfinu. Krakkar sem eru duglegir að spyrja spurninga og eru ræðnir í hópavinnu fá oftar athygli og jákvæða umsögn kennara. Á sama tíma hafa kennarar jafnvel áhyggjur af þeim einstaklingum sem eru þögulir og hafa sig síður í frammi. Gjarnan er álitið að þeir nemendur séu seinni til.

Áhrif þessarar áherslu birtast víða. Viðhorfið er að þeir málglöðu séu meira með hlutina á hreinu og klárari en hinir. Og ákvörðun í lok fundar í fyrirtækjum er oft í samhljómi við þann sem talar hæst og mest á fundinum. Gríðarleg áhersla á teymisvinnu er á sama hátt dæmi um þá skoðun að einstaklingur með sjálfum sér sé ólíklegri til að skapa virði en teymið. Nýleg rannsókn í Bandaríkjunum sýndi að 90% stjórnenda töldu teymisvinnu vera lykil að árangri. Í hinum virta háskóla Harvard Business School er ofuráhersla lögð á að unnið sé í teymum að raunverkefnum, og nemendur fara meira að segja í hópum á snyrtinguna. Innhverfir (e. introverts) einfarar eru litnir hornauga.

Fyrir fáum árum kom út afar áhugaverð bók eftir Susan Cain, sem fjallaði um þessi viðhorf. Bókin heitir Quiet. The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking . Cain rekur í bók sinni mörg dæmi um það sem að hennar mati er ekki góð þróun í því að halda jafnvægi á milli þessara ólíku sjónarmiða og hegðunar í samskiptum, stjórnun og ákvörðunum. Cain nefndi í bók sinni dæmi um mannauðsstjóra sem sagðist vilja skapandi starfsfólk og var spurður um hvað fælist í því; „Opin, skemmtileg, og sjáanlega gíruð til að vinna hjá okkur,“ var svarið. Staðalímynd skapandi einstaklinga var því tengd úthverfri hegðun með einstaklingum sem hafa ánægju af því að heyra í sjálfum sér, og eru dálítið uppteknir af því að hafa sig í frammi. Ekki var gert ráð fyrir að „rólyndir einfarar“ væru skapandi. Gleymd voru orð Alberts Einsteins sem sagði: „Það er ekki af því ég er svo klár, heldur það að ég dvel lengur við vandamálið.“

Bók Cain kom af stað mikilli umræðu um hvernig stöðunni væri háttað í dag, ekki síst hversu mikilvægt væri að sjá virði þess að hafa ólíka einstaklinga saman í fyrirtækjum. Alla liti regnbogans. Bæði þá sem eru frakkir, málglaðir, félagslyndir og hvatvísir, sem og þá innhverfu. Einstaklinga sem kjósa að hugleiða vel hluti áður en þeir segja sína skoðun, vilja oft tjá sig frekar með skrifum, njóta þess að dvelja í þögninni, og vera með nánum vinum og fjölskyldu. Þörf er fyrir báðar gerðir. Jeff Bezos, forstjóri Amazon, virðist hafa áttað sig á þessu mikilvægi því sérhver fundur hefst í algerri þögn. Hugsið um það. Algerri þögn. Áður en nokkrar umræður hefjast verða allir að lesa minnisblað um markmið og efni fundarins og hugsa og ræða síðan saman og nýta kraft og samlegð teymisins.