Sigurður Bjarklind fæddist 7. desember 1947. Hann lést 10. febrúar 2025.

Útför Sigurðar fór fram 24. febrúar 2025.

Sigurður Bjarklind var atorkumaður. Voru kynni okkar góð. Hann kenndi mér í Menntaskólanum á Akureyri og var eftirminnilegur kennari. Þegar ég byrjaði sjálfur að kenna þar 25 ára gamall haustið 1987 tók hann vel á móti sínum fyrrverandi nemanda og bauð velkominn. Við kenndum saman í MA í um aldarfjórðung, þó ekki sama fag en sátum saman margan fundinn og hittumst í löngu frímínútunum. Þar ræddum við í góðum hópi um stjórnmál, efnahagsmál, uppeldis- og kennslufræði, skólamál og hvaðeina. Sigurður Bjarklind hélt ávallt ró sinni í þeim umræðum öllum. Svo fengum við fréttir af afrekum hans úti á mörkinni þegar hann stökk í fallhlíf, kleif fjöll, smíðaði hús eða hljóp ógnarlangar vegalengdir. Í Maríugerði hlóð hann bálköst sem við brenndum í minningu samkennara sem féll frá. Síðan vorum við samtíða í kennarastarfi við Háskólann á Akureyri. Ég heyrði stúdenta tala um að Sigurður Bjarklind væri langbesti kennarinn við skólann. Sem áhugamaður um góða kennsluhætti vildi ég vita hverju það sætti: „Hann hefur svo mikinn áhuga á efninu, það er eins og hann sé að sjá þetta allt í fyrsta skipti … og svo er hann skipulagður“ – var svarið. Sigurður var fyrirmynd í mörgu. Mér finnst ólíklegt að Sigurði Bjarklind hafi nokkurn tímann leiðst um sína daga, hann var hress, athugull og sagði skemmtilega frá. Svo þurfti hann að fara að drífa sig að gera eitthvað.

Við hjónin sendum Grétu og aðstandendum öllum samúðarkveðju okkar og minnumst hins góða manns sem Sigurður Bjarklind var.

Þorlákur Axel Jónsson.

Ég kveð með söknuði vin minn og félaga, Sigurð Bjarklind. Við vorum samstarfsfélagar í Menntaskólanum á Akureyri í rúm fjörutíu ár. Við urðum fljótt góðir vinir, þar sem við deildum svipuðum viðhorfum til lífsins, nemenda og skólans.

Sigurður var afburðakennari af gamla skólanum í jákvæðri merkingu. Hann hafði undraverðan náttúrukraft og ótrúlega orku – ekki síst í kennslunni. Hann kenndi af ástríðu, var ekki bundinn af kennslufræðilegum formum og náði einstaklega vel til nemenda sinna. Þeim þótti vænt um hann og honum um þá. Hann lagði sig fram um að sjá styrkleika hvers og eins og horfa til jákvæðrar heildarmyndar. Það er sérstaklega ánægjulegt að hitta fyrrverandi nemendur hans sem hafa haldið áfram í heilbrigðisvísindum – þeir eiga ekki nógu sterk orð til að lýsa því hversu vel hann undirbjó þá fyrir háskólanám.

Í mörg ár hafði ég þann sið að fara upp í skólann annan hvern laugardagsmorgun til að lesa og undirbúa mig. Fljótlega fóru samstarfsfélagar mínir að líta við, ræða starfið, gefa góð ráð og leita ráða. Sigurður var einn þeirra. Stundum færði hann mér vísu sem hann hafði ort um morguninn á hlaupunum, en stundum ræddum við alvarlegri mál. Líf Sigurðar var ekki alltaf auðvelt, og kannski var hann sjálfur flóknasti hluti þess. En hann hafði vilja til að takast á við lífið og kjark til að taka í hjálparhönd þegar á þurfti að halda.

Sigurður var mér traustur vinur. Hann studdi mig í starfi, veitti góð ráð og var hreinskilinn þegar honum fannst eitthvað mega fara betur. Hann var hreinn og beinn í framkomu og hafði takmarkaðan áhuga á langdregnum fundarsetum. Þó komum við okkur saman um að hann mætti á þá fundi sem ég bað hann um.

Hann var mikill náttúruunnandi, virti mátt hennar og naut útiverunnar. Hann bjó sér bústað austur í Kinn, þar sem hann ræktaði og smíðaði af sömu ástríðu og í kennslunni og þangað var gaman að sækja hann heim. Það var vani okkar þegar við kvöddumst að faðmast traustlega og segja í kímni hvor við annan: „Helvítið þitt.“ Ég sakna þessa. Það er erfitt að kveðja góðan vin. Gerður Kristný skáld orðar þessa kveðjutilfinningu vel þegar hún segir í ljóði sínu, Í minningu skáldbróður:

Vindurinn

blaðar í

hinni heiðu bók

örlög okkar

skráð með flugi fugla

Nú losnar

ein síðan

og fýkur

að viðsjálli vorsólinni

Ég votta Margréti og fjölskyldu þeirra Sigurðar innilega samúð.

Jón Már Héðinsson.