Jóhann Ingi
Hafþórsson
johanningi@mbl.is
Ofanritaður ræddi við Aron Einar Gunnarsson, sem var landsliðsfyrirliði í fótbolta í meira en áratug, á hóteli landsliðsins í Alicante á Spáni í vikunni.
Aron, sem verður 36 ára síðar á árinu, er í landsliðshópnum sem mætir Kósovó í umspili um sæti í B-deild Þjóðadeildarinnar.
Aron talaði um að hann væri hungraðri en áður í að ná árangri með íslenska liðinu, þar sem hann veit að hann er á lokaárum ferilsins og alls ekki sjálfgefið að vera í landsliðshópnum.
Hann tengdi við orð nafna síns Arons Pálmarssonar, landsliðsfyrirliða í handbolta, sem hafði svipaða sögu að segja. Lítið er eftir af ferlinum og tækifærunum til afreka með landsliðinu fer fækkandi.
Þeir eiga það einnig sameiginlegt að koma heim í uppeldisfélagið sitt, áður en þeir héldu aftur út í atvinnumennsku, og fengu þannig nýja sýn á ferilinn. Aron Pálmarsson kom heim í FH og Aron Einar í Þór. Það er gaman að sjá að nafnarnir og hetjurnar tengja vel saman og þora að vera einlægir.
Margir gagnrýndu að Arnar Gunnlaugsson, landsliðsþjálfari karla í fótbolta, hefði valið Aron í sinn fyrsta landsliðshóp en Aron er búinn að rétta Orra Steini Óskarssyni fyrirliðabandið.
Aron hættir samt ekki að vera leiðtogi sem er til í að fórna sér fyrir landsliðið og land og þjóð. Hann er nú einu sinni með risastórt húðflúr af skjaldamerkinu á bakinu. Hann verður Orra til halds og trausts í fyrsta verkefni sóknarmannsins sem fyrirliði og því hægt að réttlæta valið.
Það er ekki amalegt fyrir Orra að geta fengið ráð frá einum mesta leiðtoga Íslandssögunnar í hópíþróttum.