Séra Hjálmar Jónsson kastar fram vísu: Farsælt líf er lagt að veði, lítið hirt um skaðann. Þjáningar og þórðargleði, það er niðurstaðan. Ísleifur Gíslason, kaupmaður á Sauðárkróki, var kunnur fyrir kerskniskveðskap: Sagður er Hengillinn óður og ær, af afbrýði Keilir er sjúkur

Pétur Blöndal

p.blondal@gmail.com

Séra Hjálmar Jónsson kastar fram vísu:

Farsælt líf er lagt að veði,

lítið hirt um skaðann.

Þjáningar og þórðargleði,

það er niðurstaðan.

Ísleifur Gíslason, kaupmaður á Sauðárkróki, var kunnur fyrir kerskniskveðskap:

Sagður er Hengillinn óður og ær,

af afbrýði Keilir er sjúkur.

Þau opinberuðu einmitt í gær

Esjan og Mælifellshnjúkur.

Stephan G. Stephansson orti um Esjuna:

Falla Hlés í faðminn út

firðir nesjagrænir.

Náttklædd Esjan ofanlút

er að lesa bænir.

Jón Ingvar Jónsson orti líka um Esjuna:

Sumarkvöld við sundin blá

seint úr minni líða

er ég sveittur á þér lá

Esjan barmafríða.

„Íslenska sumarið“ nefndi hann þessa vísu:

Veðurfarið okkar á

engu nýju lumar.

Nú er Esjan orðin grá,

enda komið sumar.

Þegar Jón Gissurarson leit Esjuna var hún „hvít í kollinn með snærákir í giljum niður í miðjar hlíðar“:

Hefur Esjan happaveg

henni lýsi svona.

Hún er eins og höfðingleg

hæruskotin kona.

Sigríði Hjálmtýsdóttur frá Haga í Aðaldal varð hugsað til Esjunnar:

Esjan bláa undra hlý.

Ævaforn í háttum.

Hún er minning mína í

meitluð sterkum dráttum.

Hvað sagði ekki Þórbergur Þórðarson:

Esjan er engilfögur

utan úr Reykjavík.

Hún ljómar sem litfríð stúlka

í ljósgrænni sumarflík.

Eyjólfur Ó. Eyjólfsson bregður á leik í limru:

Friðsemd nú færist um kroppinn,

frá ferlegu harðlífi sloppinn

hann bregður sér í

buxur á ný

en blaðamenn rannsaka koppinn.