Úr því Pétur Stefánsson er farinn að yrkja um vorið, þá er eins gott að hafa það dróttkveðið: Kvikir fuglar kvaka, kátir fjöri státa

Pétur Blöndal

p.blondal@gmail.com

Úr því Pétur Stefánsson er farinn að yrkja um vorið, þá er eins gott að hafa það dróttkveðið:

Kvikir fuglar kvaka,

kátir fjöri státa.

Magnast þróttur þegna,

þjóðin braggast óðum.

Gaman þykir gumum,

geta lífsveg fetað.

Birtan hug og hjarta

heitast faðmlag veitir.

Súldar vætan voldug

vökvar utan hnökra

jörð og gróðurgarða.

Grær hér allt og nærist.

Glaðleg blóm í beðum

bæta skap og kæta.

Fyllast vorsins vellir

vænum litum grænum.

Ekki virðist sama hver flytur veðurfregnirnar. Friðrik Steingrímsson orti eftir að hafa hlustað á Theodór Frey Hervarsson:

Veðurspáin var í gær

vinaleg með hlýjum brag,

það hefði verið heldur nær

að hafa Óla líka í dag.

Ólafur Stefánsson hugsaði hlýtt til landsliðsins eftir leikinn við Kósovó:

Það er fjölgæft að fatast í messunni,

festast í ólukkans klessunni.

Samt raula skal með

rétta við geð,

halda svo kúlinu' og hressunni.

Indriði á Fjalli orti þessa hringhendu. Sagt var að Jónas frá Hriflu hefði óttast að vísan væri ort um sig, en Indriði hefði neitað:

Hrós um dáið héraðslið

hamast sá að skrifa

sem er ávallt illa við

alla þá sem lifa.

Teitur Jónsson Hartmann horfði yfir veginn:

Mig hefur lífið leikið hart

og lamað þrekið,

það hefur gefið mér svo margt

en meira tekið.

Þá Jón Ásgeirsson á Þingeyrum:

Ég vil deyja undir eins

öllu svo ég gleymi,

það er allt til mæðu og meins

mér í þessum heimi.

Léttara er yfir Antoni Helga Ólafssyni sem á síðasta orðið:

Aldrei þú mig súran sérð

sífra yfir neinu

meðan ég í morgunverð

maulað get á kleinu.