Ragnar Ingi Aðalsteinsson gaukaði að vísnaþættinum vísu úr hversdagsleikanum: Ljá mér styrk og lífsfögnuð léttu þrautatímann, að ég finni, góði guð, gleraugun og símann. Ingólfur Ómar Ármannsson sendi þættinum einnig línu: „Stundum skýst upp í …

Pétur Blöndal

p.blondal@gmail.com

Ragnar Ingi Aðalsteinsson gaukaði að vísnaþættinum vísu úr hversdagsleikanum:

Ljá mér styrk og lífsfögnuð

léttu þrautatímann,

að ég finni, góði guð,

gleraugun og símann.

Ingólfur Ómar Ármannsson sendi þættinum einnig línu: „Stundum skýst upp í kollinn á manni eitthvað sem tengist fyrri tímum, s.s. gömlum æskubrekum og nota sumir orðið æskusyndir. Oft fæðist skondið vísukorn út frá því.“ Þessum orðum fylgir vísa:

Ama hrindir ólund þver

art í skyndi hlýnar.

Vekja yndi enn hjá mér

æskusyndir mínar.

Þá barst kveðja frá Árna Björnssyni: „Mér flaug í hug eftir allar Esjuvísurnar um daginn þessi haustvísa eftir Jón Rafnsson verkalýðsleiðtoga:

Finnst mér ærið, Esja kær

yndisblærinn þrotinn:

eðla mær svo ung í gær

orðin hæruskotin.“

Esjan er Agli Guðmundssyni líka efst í huga, sem sendi þessa kveðju: „Ég geng og skokka stundum í Esjuhlíðum í misjöfnum veðrum. Þegar ég las vísurnar um Esjuna í miðvikudagsmogganum rifjaðist upp fyrir mér hnoð sem orðið hefur þar til í þoku og rigningarsudda.

Esja drottning í djúpu myrkri

á dökkum síðum kjól.

Móskarðshnjúkar í þoku þykkri

Þórbergur sá þar sól.

Regni úðuð apalgrá

öllum lækjum vex í.

Í morgun fór ég Esju á

ekki var hún sexí.“

Bergur Torfason lærði vísuna um eldinguna á Stóru-Reykjum árið 1954, sem birtist á föstudag, þannig og fellur fyrsta línan þá betur í stuðla:

Illir fóru andar á stjá

ýmislegt að sýsla.

Stalín hljóp í strompinn hjá

Stóru-Reykja-Gísla.

Að síðustu kastaði Sigurdór Sigurðsson, Báreksstöðum, síðar Akranesi, fram hringhendu:

Angri gleymi eg við skál,

opnast heimur víður.

Um mig streymir innst í sál

unaðs hreimur þýður.