SÁ siður, að borða skötu á Þorláksmessu, var lengst af helst stundaður á Vestfjörðum, enda var skatan fremur tiltæk í sjónum þar en annars staðar rétt fyrir jól. Vestfirðingar borðuðu skötuna yfirleitt kæsta og stappaða með mörfloti.

Skötustappa

SÁ siður, að borða skötu á Þorláksmessu, var lengst af helst stundaður á Vestfjörðum, enda var skatan fremur tiltæk í sjónum þar en annars staðar rétt fyrir jól. Vestfirðingar borðuðu skötuna yfirleitt kæsta og stappaða með mörfloti. Í Sögu daganna eftir Árna Björnsson þjóðháttafræðing segir að það sé alkunna víða um heim að oftlega þyki fátækramatur síðar meir lostæti vegna þeirrar natni sem beita þurfti við gerð hans og eigi það við um Þorláksmessuskötuna. Ósennilegt sé að skata eða skötustappa hafi í upphafi verið hugsuð sem hátíðamatur. "Dæmi er um að ríkismönnum fannst lítilfjörlegt að hafa skötuna stappaða í mörfloti og vildu hafa hana í smjöri," segir Árni og vísar í gamlar stökur um heimilisbrag á stórbýli í Strandasýslu, sem bendi í átt til sömu mismununar þar sem húsbændum var ekki skömmtuð skötustappa:



Skötustappa skömmtuð var á Eyjum

allir fengu innan ranns

utan Bjarni og kona hans.



Bóndinn sjálfur borðaði smér og köku

en hans kona ystan graut

iðra síðan kenndi þraut

MAGNÚS Sigurðsson fiskkaupmaður í Hafrúnu þefar af skötubörðum.